سندرم دکرون یکی از مشکلات رایج در ناحیه مچ دست است که بسیاری از افراد ممکن است بدون اطلاع از آن، با درد و ناراحتی در این منطقه مواجه شوند. این بیماری اغلب با فعالیتهای روزمره مرتبط است و میتواند بر کیفیت زندگی تأثیر بگذارد. در این مقاله، به بررسی دقیق سندرم دکرون، علائم آن، علتها، تشخیص و روشهای درمان، با تمرکز بر فیزیوتراپی، میپردازیم. هدف این است که با زبانی ساده و واضح، اطلاعات مفیدی ارائه دهیم تا افراد بتوانند بهتر با این مشکل کنار بیایند.
سندرم دکرون چیست
سندرم دکرون چیست؟
سندرم دکرون، که با نام تنوسینوویت دکرون (De Quervain’s tenosynovitis) نیز شناخته میشود، یک بیماری دردناک است که تاندونهای سمت شست مچ دست را تحت تأثیر قرار میدهد. این عارضه باعث التهاب و تورم در غلاف تاندونها میشود و حرکت شست و مچ دست را دشوار میکند.
در برخی موارد، فعالیتهای تکراری یا فشار بیش از حد روی دست میتواند علاوه بر شست، منجر به کشیدگی تاندون انگشت دست نیز شود که درد و محدودیت حرکتی را تشدید میکند.
تاندونها ساختارهای طنابمانندی هستند که عضلات را به استخوانها متصل میکنند و در حرکاتی مانند گرفتن اشیا، نگهداشتن اجسام یا چرخاندن مچ دست نقش کلیدی دارند. وقتی این تاندونها تحت فشار قرار میگیرند، غلاف اطراف آنها ضخیم شده و حرکت آنها محدود میشود.
معاینه رایگان توسط فیزیوتراپیست محسن بیات
اطلاعات تماس خود را وارد کنید.
توجه داشته باشید؛ فیزیوتراپی راحیل در شهر اصفهان قرار دارد.این وضعیت اغلب در افرادی رخ میدهد که فعالیتهای تکراری با دست انجام میدهند، مانند باغبانی، کارهای دستی طولانی، یا بازیهای ورزشی. انجام مکرر این حرکات میتواند باعث التهاب تاندونهای شست و حتی کشیدگی در سایر انگشتان شود.
اگرچه علت دقیق سندرم دکرون هنوز ناشناخته است، اما عواملی مانند استفاده بیش از حد از دست، ضعف عضلانی، آسیبهای قبلی و فشارهای مچ میتوانند آن را تشدید کنند.
بیماری تنوسینوویت دکرون
علائم سندرم دکرون
علائم سندرم دکرون معمولاً به تدریج ظاهر میشوند و با حرکات خاص تشدید مییابند. مهمترین نشانهها عبارتاند از:
- درد نزدیک قاعده انگشت شست: این درد اغلب هنگام چرخاندن مچ دست یا مشت کردن دست احساس میشود.
- تورم در نزدیکی قاعده انگشت شست: این تورم میتواند با حساسیت همراه باشد.
- مشکل در حرکت شست و مچ دست: فعالیتهایی مانند گرفتن یا نیشگون گرفتن دشوار میشوند.
- احساس چسبندگی یا قفل شدن شست: هنگام حرکت دادن شست، ممکن است احساس کنید انگشت به هم چسبیده است.
اگر این علائم بدون درمان باقی بمانند، درد میتواند به انگشت شست یا ساعد گسترش یابد و فعالیتهای روزانه را مختل کند. شناخت زود هنگام این علائم میتواند به درمان سریعتر کمک کند.
علتهای سندرم دکرون
علت اصلی سندرم دکرون اغلب استفاده بیش از حد از مچ دست است. تکرار حرکات خاص روز به روز میتواند غلاف تاندونها را تحریک کند و منجر به تورم شود. سایر علتها شامل:
- آسیب مستقیم به مچ دست یا تاندون: این آسیب میتواند بافت اسکار ایجاد کند و حرکت تاندونها را محدود نماید.
- آرتریت التهابی: بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید میتوانند عامل باشند.
در واقع، هر فعالیتی که شامل حرکت تکراری مچ دست باشد، مانند بلند کردن کودک یا ورزشهای راکتی، میتواند این مشکل را بدتر کند.
عوامل خطر برای ابتلا به سندرم دکرون
برخی افراد بیشتر در معرض ابتلا به سندرم دکرون هستند. عوامل خطر عبارتاند از:
- سن: افراد بین ۳۰ تا ۵۰ سال بیشتر مبتلا میشوند.
- جنسیت: این عارضه در زنان شایعتر است.
- بارداری: تغییرات هورمونی در دوران بارداری میتواند ریسک را افزایش دهد.
- مراقبت از کودک: بلند کردن مکرر کودک با استفاده از شست به عنوان اهرم.
- مشاغل یا سرگرمیهای تکراری: مانند باغبانی، گلف یا بازیهای کامپیوتری.
شناخت این عوامل میتواند به پیشگیری کمک کند و افراد را به تغییر عادتهای خود ترغیب نماید.
تشخیص سندرم دکرون
تشخیص سندرم دکرون معمولاً با بررسی فیزیکی انجام میشود. پزشک ممکن است تست فینکلشتاین را انجام دهد: بیمار انگشت شست را روی کف دست قرار میدهد، مشت میکند و مچ دست را به سمت انگشت کوچک خم میکند. اگر درد ایجاد شود، احتمال ابتلا بالا است.
در موارد نادر، آزمایشهای تصویربرداری مانند اشعه ایکس برای رد سایر مشکلات استفاده میشود، اما اغلب نیازی به آنها نیست.
روشهای درمان سندرم دکرون
درمان سندرم دکرون بر کاهش التهاب، بهبود حرکت و پیشگیری از بازگشت تمرکز دارد. روشها از درمانهای خانگی تا جراحی متفاوت هستند.
درمان خانگی
در مراحل اولیه، اقدامات خانگی مؤثر هستند:
- استراحت دادن به دست: اجتناب از حرکات تکراری و استفاده از بریس برای ثابت نگه داشتن شست.
- کمپرس سرد: برای کاهش تورم و درد.
- اجتناب از حرکت شست هنگام چرخاندن مچ: این کار فشار را کم میکند.
دارودرمانی
داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن برای کاهش درد و تورم تجویز میشوند. در موارد شدیدتر، تزریق کورتیکواستروئید میتواند تسکین موقت فراهم کند.
فیزیوتراپی بیماری دکرون
فیزیوتراپی نقش کلیدی در درمان دارد. فیزیوتراپیست برنامهای شخصیسازی شده طراحی میکند که شامل ارزیابی فعالیتهای روزانه و شناسایی عوامل محرک است. درمان شامل:
- تمرینات تقویتکننده: برای بهبود قدرت عضلات مچ و شست.
- کششها: مانند کشش مچ دست و انگشتان برای افزایش انعطافپذیری.
- اسپلینت یا بریس: برای استراحت تاندونها و کاهش تورم.
فیزیوتراپی نه تنها علائم را کاهش میدهد، بلکه از بازگشت بیماری جلوگیری میکند.
فیزیوتراپی برای سندرم دکرون
جراحی
اگر درمانهای غیرجراحی مؤثر نباشند، جراحی برای باز کردن غلاف تاندون انجام میشود. این عمل سرپایی است و پس از آن، فیزیوتراپی برای بازتوانی ضروری است.
ورزش و تمرینات برای سندرم دکرون
ورزشهای خاص میتوانند به کاهش درد کمک کنند:
- کشش مچ دست و انگشتان: ۱۰ تا ۱۵ بار تکرار.
- تقویت شست: با کش لاستیکی، ۱۰ تا ۱۵ بار.
- حرکت دایرهای شست: ۱۰ بار در هر جهت.
- کشش کف دست: ۱۵ ثانیه نگه داشتن، ۳ بار.
- تقویت عضلات ساعد: با وزنه سبک، ۱۰ تا ۱۵ بار.
این تمرینات باید تحت نظر متخصص انجام شوند تا آسیبی وارد نشود.
پیشگیری از سندرم دکرون
بهترین راه پیشگیری، اجتناب از حرکات تکراری است. تغییر روش انجام کارها، استراحت منظم و استفاده از بریس در فعالیتهای پرریسک میتواند مفید باشد. همچنین، پیروی از برنامه تمرینی پیشنهادی پزشک یا فیزیوتراپیست ضروری است.
سوالات متداول
سندرم دکرون چقدر طول میکشد تا بهبود یابد؟
با درمان زود هنگام، علائم معمولاً در ۴ تا ۶ هفته بهبود مییابند، اما در موارد پیشرفته ممکن است بیشتر طول بکشد.
آیا سندرم دکرون در بارداری شایع است؟
بله، تغییرات هورمونی و فعالیتهای مرتبط با مراقبت از کودک میتواند ریسک را افزایش دهد، اما اغلب پس از بارداری برطرف میشود.
فیزیوتراپی چگونه به درمان کمک میکند؟
فیزیوتراپی با تمرینات تقویتکننده و کششی، التهاب را کاهش داده و حرکت را بهبود میبخشد، همچنین عوامل محرک را شناسایی میکند.
آیا جراحی همیشه لازم است؟
خیر، جراحی تنها در موارد مقاوم به درمانهای غیرجراحی انجام میشود و اغلب با موفقیت همراه است.
چگونه میتوان از بازگشت سندرم دکرون جلوگیری کرد؟
با اجتناب از حرکات تکراری، استراحت منظم و انجام تمرینات پیشگیرانه میتوان ریسک بازگشت را کم کرد.
